muzqaymoq [@kitob_pdf_yuklabot]

PDF 10 стр. 320,5 КБ Бесплатная загрузка

10 стр.

FaylHub.uz

Скачать через Telegram

Размер 320,5 КБ

Тип файла PDF

Страницы 10

Обновлено Май 2026

Предварительный просмотр (5 стр.)

Прокрутите вниз 👇

1 / 10

muzqaymoq (hikoya) o‘sha oilamiz boshiga og‘ir kulfat tushgan kuni men, o‘n yashar bola, nimadandir ko‘nglim g‘ash, uyimiz ro‘parasidagi paxsa devorga chiqib o‘zimcha go‘yo otga minib o‘tirardim. u mahalda biz turkiston shahrining eng so‘lim joylaridan biri – lager ko‘chasida ikki xonadan iborat, oldi ayvon, o‘sha zamon imkoniyatiga ko‘ra tuzukkina uyda istiqomat qilardik. bu uyning kattagina hovlisi ham bor edi. ikki qavatli ulkan darvoza orqali kiradigan bu hovlida bizdan tashqari yana bir nechta xonadon yashardi. darvozaning ustida quruq pichan saqlanadigan boloxona bo‘lar, biz, bolalar oqshom paytlari bekinmachoq o‘ynaganda boloxonaga chiqib pichan tagida «jon saqlardik». oilamiz boshiga musibat tushgan o‘sha mash’um kundan bir necha oy muqaddam dadam uyimizdagi deyarli barcha kitoblarni uch-to‘rt qopga solib beda tagiga yashirgan-u, boloxona eshigiga otning kallasidek qulf osib qo‘ygandilar. endilikda boloxonaga hech kim kirolmas, faqat men goho-goho tuynukdan tushib qoplardagi kitoblarni, ayniqsa sersurat, qalin kitoblarni tuynuk shu’lasiga solib tomosha qilib o‘tirishni yoqtirardim. bu suratlar ham juda g‘alati, ularning …

2 / 10

o‘rta yashar ikki kishi bilan qizil ko‘ylakli, ko‘zlari qiyg‘och bir ayol tushdi. erkaklardan biri tomda meni ko‘rib qolib: – egamberdi jaqipovning uyi shulma? – deb so‘radi. – shu, – dedim men. shu payt hovlidan chiqqan oyimlarning: – kelinglar, mehmonlar, xush kelibsizlar, – degan ovozi eshitildi. men boloxona ustunidan sirpanib yerga sakrab tushdim. mehmonlar ichkariga kirishgan, oyimlar allaqanday hayajonda edilar. – dadangning mahkamasiga chop! – dedilar oyimlar negadir shivirlab. – ayt: sakuda birga o‘qishgan og‘aynilaringiz kelishdi, de! kutib o‘tirishibdi, tezroq kelar ekansiz, de! ha, aytmoqchi, bir yo‘la maktabga borib, opang bilan pochchangga ham ayt – tezroq kelishsin. dasturxon-pasturxonga qarashib yuborishsin! men negadir, aftidan, «mehmon» so‘zidan ko‘nglim yorishib, ikki oyog‘imni qo‘limga olib chopa ketdim. garchi pochcham bilan katta opamlar o‘qituvchilik qiladigan maktab dadamlar ishlaydigan mahkamadan xiyla narida bo‘lsa-da, avval o‘sha tomonga o‘tib oyimlarning gapini opamlarga aytdim, so‘ng, hamon ikki oyog‘im qo‘limda, yalangoyoq, yalangbosh, ko‘cha changitib dadamlarning mahkamasiga qarab chopdim. dadamlarning mahkamasi badavlat …

3 / 10

imdek, dadamlar diydasi qattiqroq, o‘ktam, kamgap odam edilar. o‘sha kungacha men u kishining biror marta boshimni silaganlarini bilmasdim. aksincha, hanuz esimdan chiqmaydi: dadamlar ur kaltak, sur kaltak tagidan chiqolmay, ishdan haydala-haydala oxir pirovardida qishloqqa qaytib uyda ko‘kragini zaxga berib yotgan paytlar. bir kun oyimlar qo‘limga pul va ikki-uch litrli grafin (dadamlar katta lavozimlarda ishlagan mahalda orttirgan nodir matoh) tutqazib: – do‘konga kirib qimiz olib chiq, dadang aytdilar! – dedilar. do‘konga kirsam, qimiz tugagan ekan. men parvoyifalak qo‘limdagi grafinni o‘ynatib uyga qaytdim. yo‘lim yog‘och va temir qoziqlar qoqilgan mol bozoridan o‘tardi. to‘satdan nimadir «shaq» etdi. qarasam, qo‘limdagi grafin temir qoziqlardan biriga tegib, tangaday joyi o‘pirilib tushibdi. yuragim orqamga tortib ketdi. uyga qaytishga jur’at qilolmay anchagacha bog‘imiz poyidagi soy bo‘yida aylanib yurdim. nihoyat, yuragimni hovuchlab uyga kirib bordim. oyimlar meni ko‘rib: – qayoqlarda daydib yuribsan, bevosh? dadang sho‘rlik kutaverib diqqinafas bo‘p ketdilar-ku! — deb koyidilar, so‘ng grafindagi teshikka ko‘zlari tushib qo‘limdan ushlagancha …

4 / 10

egan achchiq faryodini eshitdim. oyimlarning aytishicha, keyinchalik dadamlar ham bu qilmishidan pushaymon bo‘lganlar. kim bilsin, ehtimol, boshiga og‘ir musibat tushishini sezib yurgani uchundir, ehtimol, bir mahal dilimga ozor bergani esiga tushib uni ko‘nglimdan chiqarmoqchi bo‘lgandir, harqalay, umrimda birinchi bor boshimni silab muzqaymoq oberishga ahd qildilar. ko‘chaning narigi yuzida shahar bog‘i bo‘lar, bog‘ oldidagi maydonchada har xil suv, meva sharbatlari, muzqaymoq sotiladigan mitti-mitti do‘konchalar bo‘lardi. borsak, do‘konlar yopilgan ekan. dadamlar astoydil ranjidilar. – umrimda bir marta senga muzqaymoq olib bermoqchi bo‘lgandim, bu ham nasib qilmadi-yov, bolam! – dedilar u kishi allaqanday chuqur o‘kinch bilan. uyga borganimizda chiroqlar yongan, hovlidagi o‘choqqa qozon osilgan, bizdan avval yetib kelgan katta opamlar bilan oyimlar o‘choq atrofida kuymalanib yurishar, pochchamlar ko‘rinmas edilar. dadamlar ichkariga kirib ketdilar-u darhol qaytib chiqdilar. chehralari ochilgan, kayflari chog‘ edi. – sakuda birga o‘qigan eski qadrdonlarim kelishipti. qalay, tuzukroq go‘sht-po‘shtlaring bormi, gulshan? – dedilar dadamlar oyimlarga qarab. – bor bisotingni dasturxonga to‘kasan …

5 / 10

mamlakatimizda va hatto shahrimizda nima bo‘layotganidan bexabar edim, albatta. shu bois oyimlar bilan opamlarning harbiylarni ko‘rishlari bilanoq faryod chekib, ichkariga otilishlari sababini anglamadim. ammo ular mudhish maqsad bilan kelishganini aql bilan bo‘lmasa-da, yurak bilan his etgandim. keyin bilsam, o‘sha davrda hamma joyda bo‘lganidek, turkistonda ham har kuni, har daqiqada ko‘plab odamlar hibsga olingan ekan. oyimlar va opamlar bundan boxabar bo‘lganlari uchun ham harbiylarni ko‘rib dod solishgan ekan. eshikdan kirishim bilan harbiylardan biri – novchadan kelgan, malla sochlarining uchlari qoshlariga nafis egilib tushgan xushsurat o‘ris kapitan polni g‘arch-g‘urch bosib eshikka keldi-da, uning ilmog‘ini solib: – tintuv tugaguncha endi hech kim uyga kirmaydiyam, chiqmaydiyam! – dedi yurakka g‘ulg‘ula soluvchi bir qat’iyat bilan. uyda qiy-chuv boshlangan, katta opamlar o‘rta eshikda haykalday qotib qolgan dadamlarning bo‘yniga osilib yig‘lamoqda, oyimlar ham dadamlarning yelkasiga suyanib unsiz titramoqda, kichik opamlar bilan ukalarim burchakka tiqilishib xuddi kalxatlardan qo‘rqqan jo‘jalarday ko‘zlari ola-kula, bir-birining pinjiga kirib olishgandi. ikki tavaqali o‘rta …

Хотите читать дальше?

Скачайте все 10 страниц бесплатно через Telegram.

Скачать полный файл

О "muzqaymoq [@kitob_pdf_yuklabot]"

muzqaymoq (hikoya) o‘sha oilamiz boshiga og‘ir kulfat tushgan kuni men, o‘n yashar bola, nimadandir ko‘nglim g‘ash, uyimiz ro‘parasidagi paxsa devorga chiqib o‘zimcha go‘yo otga minib o‘tirardim. u mahalda biz turkiston shahrining eng so‘lim joylaridan biri – lager ko‘chasida ikki xonadan iborat, oldi ayvon, o‘sha zamon imkoniyatiga ko‘ra tuzukkina uyda istiqomat qilardik. bu uyning kattagina hovlisi ham bor edi. ikki qavatli ulkan darvoza orqali kiradigan bu hovlida bizdan tashqari yana bir nechta xonadon yashardi. darvozaning ustida quruq pichan saqlanadigan boloxona bo‘lar, biz, bolalar oqshom paytlari bekinmachoq o‘ynaganda boloxonaga chiqib pichan tagida «jon saqlardik». oilamiz boshiga musibat tushgan o‘sha mash’um kundan bir necha oy muqaddam dadam uyimizdagi deyarli barcha kitoblar...

Этот файл содержит 10 стр. в формате PDF (320,5 КБ). Чтобы скачать "muzqaymoq [@kitob_pdf_yuklabot]", нажмите кнопку Telegram слева.

Теги: muzqaymoq [@kitob_pdf_yuklabot] PDF 10 стр. Бесплатная загрузка Telegram